Eduard digi

Poëzie

2010-08-30T10:55:00.000-07:00

Dichten
is een exclusief feestje
voor woorden

die schoorvoetend soms
allitererend of
rijmend
maar altijd
op zoek naar ritme

het ouderlijk
woordenboek
verlaten

en:

zich verheugen op
een nieuw bestaan

met meer betekenis
dan de saaiheid
die hen tot nu toe
kenmerkte.

Daarom moet
dat laatste woord
opnieuw,
snap je?

Bezoeking

2008-11-16T07:34:00.001-08:00

In de verte kom ik hem bekend voor
Loos van ziel, naam en dak
Ik hoop op een glimp
Een miniportret dat nog ergens hangt
in een lange donkere gang,

ik ben het
Je weet toch wel wie ik ben?
Niet meer stellen, niet meer stellen

Wist hij nog maar voor één keer
wie hij was
Hij zou stante pede vertrekken
uit een weerzinwekkende schaamte
zonder ooit terug te keren

Want hij zou weten dat niemand
hem had gemist

Terrasje pikken in Parijs

2008-10-28T13:46:00.001-07:00

Op Gare du Nord heerst vakantiedrukte. Onhandig zeulend met mijn twee tassen, zoek ik mijn weg naar de uitgang. Ik heb trek in koffie en – voor zover aanwezig – in frisse lucht. Bovendien moet ik twee uur overbruggen voor mijn trein naar Bordeaux vertrekt vanaf Gare du Sud.Buiten ontneemt het felle zonlicht me een ogenblik elk beeld van de directe omgeving. Met toegeknepen ogen ontwaar ik aan de overkant twee brede, naast elkaar gelegen terrassen, zo ondiep dat de voorste stoelen nog net niet de ervoor geparkeerde auto's raken. Ik kies het linker terras, plaats mijn weekendtas op de stoel naast me, mijn schoudertas op de grond en sla uit gewoonte (of is het uit voorzorg?) mijn voet door het hengsel.
'Monsieur?' vraagt de jonge ober kortaf. In dat ene woordje zit kennelijk zowel de begroeting als de vraag wat ik wil gebruiken opgesloten. 'Sandwich au fromage et une grande cafee,' antwoord ik bijna overdreven vriendelijk. Ik controleer mijn schoudertas, steek een sigaret op en zie dat mijn hand trilt. De stress van de eenzame reiziger, houd ik mezelf voor. Ongemerkt begeven mijn duim en wijsvinger zich naar de randen van mijn snor – een stereotiep gebaar bij retrospectieve momenten. De massage van de haartjes maakt een lucht vrij die overeenkomt met die van een volle asbak. Een behaarde bovenlip is niet alleen een dekmantel voor uiterlijke onvolkomen-heden, maar ook een filter voor luchtjes.
Voor me staan louter gedeukte automobielen geparkeerd. Op een halve vrije parkeerplek staan twee Arabisch uitziende mannen van rond de dertig druk gebarend met elkaar te praten. Beiden letten ogenschijnlijk niet op het kleine meisje dat verveeld om de mannen heen draait. Ik schat haar een jaar of zes, hoewel ik met de leeftijd van vrouwen – hoe jong ze ook zijn -, er vaak naast zit. In haar cirkelende bewegingen kijkt ze me met haar diepbruine ogen hulpeloos aan. Bijna vragend. 'Voilà' is het enige woord dat de ober uitstoot als hij me de bestelling brengt en het bonnetje onder de glazen asbak schuift. Mijn 'merci' gaat grotendeels verloren in het geraas van passerend verkeer. Ik tril nog steeds en adem onrustig. 'Schijter,' spreek ik mezelf bestraffend toe. 'Jij die moeiteloos volle zalen toespreekt, jij die drieënvijftig mensen in dienst hebt, jij die.. jij bent gewoon bang in een grote stad. 'Bijna als vanzelf trek ik met mijn scheenbeen aan het hengsel van de schoudertas. Dan begint het meisje haar cirkels sneller en sneller te draaien, zonder oog te hebben voor de voorbijrazende auto's. Wellicht hoort ze niet bij deze mannen, overdenk ik. Zal ik haar waarschuwen? Te laat. Door haar te grote snelheid is ze de rijweg opgevlogen. Piepende remmen doen mijn hart overslaan. Ik spring op en met vijf, zes snelle passen sta ik bij het meisje dat op de weg ligt. Ze is godzijdank ongedeerd. Haar diepbruine ogen kijken me vanaf het vale asfalt nog steeds vragend aan. 'Ca va?' vraag ik haar troostend, terwijl ik me hurk om haar overeind te helpen. Ze antwoordt met een kleine knik. Ik steek mijn duim op naar de zichtbaar geschrokken chauffeur ten teken ten teken dat alles in orde is. Met een trieste glimlach start hij zijn moordmobiel. In Parijs gaat het leven immers altijd gewoon door. Woedend kijk ik om naar beide mannen. Ze zijn weg. Weg? Verbaasd sta ik op en zoek de directe omgeving af. Nergens zijn zij te bekennen. Als ik me weer naar het meisje wend, is ook zij als bij toverslag verdwenen.Ik voel dat ook mijn benen nu hevig beginnen te trillen. Verdwaasd loop ik terug naar het terras. Waarom steekt er niemand een hand uit als er een kind overreden dreigt te worden? En waarom lopen mensen er voor weg? En wat mankeert het slachtoffertje om op de vlucht te slaan? Als ik ga zitten, wil ik mijn voet weer door het hengsel van de tas steken. Ik voel echter niets. En op de stoel naast me zie ik geen weekendtas. Paniek slaat als een weerlicht mijn lichaam in. Beroofd door het kleine meisje en haar twee handlangers, weet ik zeker. De paniek slaat om in een gevoel van boosheid en onmacht. Ik hap naar adem en wil een sigaret pakken. Ook weg. Zelfs het stokbrood konden ze niet laten staan. Slechts een leeg kopje en een asbak staan nog op het ronde tafeltje. In plaats van hardop te vloeken sla ik met beide handen hard op de ronde leuningen van het metalen stoeltje. Geld en creditcard heb ik gelukkig nog, maar mijn reispapieren ben ik kwijt. En ik weet bij god niet welk hotel ze voor me geboekt hebben. Naar een politiebureau gaan? Ik heb geen enkel bewijs en de enige getuige van het voorval is inmiddels met zijn auto vertrokken. Bovendien zou hij niet kunnen beamen dat ik twee tassen bij me had. Hij heeft alleen maar geremd voor een kind dat hij waarschijnlijk niet eens zou kunnen beschrijven.Er zit niets anders op dan te bellen met de zaak. Zij kunnen mij immers het telefoonnummer en adres in Bordeaux doorgeven. Ik besluit de ober te vragen of ik hier internationaal kan bellen. Als ik opsta, zie ik op het naastgelegen terras mijn weekendtas op een stoel liggen. Op de grond ligt mijn schoudertas. Zo te zien ongeopend.

Herfst

2008-10-28T13:28:00.000-07:00

De dag ruikt naar
oude aarde bedekt
onder jong gestorven
blad

dat nog niet bestond
toen jij hier plaats vond.

De tijd vergaat met
een komen en gaan van
geuren in een palliatief
pallet

naar mijn believen te smeden
in een neus vol verleden.

Fameuze taartjes

2008-10-28T13:06:00.000-07:00

In Montbron heerste een feestelijke stemming. Het dorp op de grens van de Charente en de Dordogne maakte zich op voor het duizendjarig bestaan. Boven de smalle straten in het centrum was een web van vlaggetjes in de Franse driekleur gespannen. Winkeliers en bewoners hadden massaal het verzoek van de maire ingewilligd om hun panden een kwastje te geven in de regionale kleuren: muren geel en luiken lavendelblauw.
De haan moest nog kraaien toen Maurice Sagory zijn voormalige boulangerie verliet om aan het werk te gaan. Anderhalf jaar geleden had hij de deuren van zijn bakkerij definitief in het slot gedaan, nadat een supermarktketen van het gemeentebestuur toestemming had gekregen om aan de rand van het centrum, op nog geen tweehonderd meter van zijn winkel, een vestiging te openen. Daarmee had de burgemeester zijn verkiezingsbelofte waargemaakt: ‘Montbron moet een plaats van betekenis in de regio worden.’ De bevolking had hem bijna unaniem het voordeel van de twijfel gegeven.
Zes maanden na de komst van de grootgrutter moest Maurice de ongelijke concurrentiestrijd staken. Het voorgebakken brood had het gewonnen van zijn traditioneel gebakken flûtes, baquettes en pain de campagne. Gebak verkocht hij nog wel. De taartjes met verse bramen, abrikozen, kersen en frambozen vonden nog wel gretig aftrek, maar zijn gezin met drie dochters in de puberteit kon hij er niet van onderhouden. Hij sloot zijn winkel en ging werken als chauffeur van een drankenhandel in een naburige plaats.
Elke ochtend als hij zijn volgeladen bestelbus startte, vervloekte hij de burgemeester en zijn nieuwe, weinig benijdenswaardige bestaan. Rancuneus was hij teruggetreden uit het bestuur van kerk en de winkeliersvereniging. Hij had niets meer te verwachten van Montbron en Montbron niets meer van hem. Ook al had hij dat in zijn bedankbrieven niet zo durven formuleren.
Hij was die ochtend nog niet uitgefoeterd toen de Peugeot van de burgemeester naast zijn warmdraaiende diesel stopte.
‘Bonjour Maurice,’ riep de burgervader door het geopende raam.
‘Bonjour,’ zei Maurice stuurs.
‘Heb je even?’
Maurice keek op zijn horloge en knikte aarzelend: ‘Ik denk het wel.’
‘Je bakkerij is nog in orde, is het niet?’ vroeg de burgemeester retorisch.
Maurice bromde bevestigend.
‘Goed dan. Ik wil je vragen om vijftig taartjes te bakken voor een bijzonder feest op de Mairie, aanstaande zaterdag. Niemand kan dat beter dan jij. Zou dat lukken, denk je?’
Maurice wist even niet wat hij moest denken. Maar na een paar seconden verscheen er een nauwelijks zichtbare glimlach op zijn lippen: ‘Natuurlijk gaat dat lukken, ik voel me zeer vereerd. Dank je.’
‘Vijftig stuks, zaterdag om 10 uur precies.’ De eerste burger van Montbron stak zijn hand op en reed weg.
Maurice voelde een vreemde spanning in zijn lijf opkomen. Eindelijk ging hij doen wat hij al zo lang van plan was: wraak nemen op de vijf bestuurders. En hij wist nu precies hoe. Verdomme, de Sagory’s bakten al meer dan zestig jaar het brood in Montbron. Ik zal ze krijgen.

Het was een lome zaterdagochtend en de witte kantelen in de donkere wolken kondigden onweer aan. Klokslag tien uur arriveerde Maurice met één kleine en vier grote taartdozen bij de Mairie. De gemeentesecretaris wachtte hem op: ‘Je bent mooi tijd, Maurice. Zijn ze nog steeds zo lekker als vroeger?’
‘Nog lekkerder,’ veinsde Maurice. ‘In de kleine doos zitten vijf taartjes die ik speciaal voor het bestuur gemaakt heb.’
‘Komt in orde,’ zei de secretaris en nam de taartdozen over. ‘Zeg, loop even mee, ik heb nog wat voor je.’ Met zijn elleboog opende hij de deur van de grote zaal waaruit een wolk tabaksrook in fel kunstlicht ontsnapte. De kille ruimte die alleen maar gebruikt werd voor herdenkingsplechtigheden, was nu geheel gevuld met vrolijke mensen die hem toelachten en luid voor hem applaudisseerden. Aan het einde van de zaal stond de burgemeester te glunderen naast Maurice zijn vrouw en hun drie dochters. Wat deden zij hier, gekleed in jurken die hij niet herkende? Zijn dochters in effen blauw, rood en appelgroen. En zijn vrouw in ivoorwit met frivole roze bloemen. Maurice voelde zijn mond droog worden. De burgervader maande tot stilte.
‘Welkom Maurice. Je zult je wel afvragen wat er aan de hand is. Welnu, beste Maurice, we hebben je een beetje misleid. Natuurlijk willen we graag nog één keer genieten van je fameuze taartjes, maar dat is niet de ware reden waarom ik je gevraagd heb te komen…’
Maurice voelde zich duizelig worden en ving nog maar flarden op van wat tot hem gezegd werd. ‘Zijn vele verdiensten… drie generaties Sagory… zijn fameuze taartjes… nieuwe toekomst… voortvarendheid… ereburger van Montbron.’ Voordat hij goed en wel besefte, speldde de burgemeester hem versierselen op en werd hij gekust door zijn vrouw en drie dochters.
‘En laat ons dan nu dan nog één keer genieten van de fameuze taartjes van Maurice Sagory,’ eindigde de burgemeester de ceremonie.
De gemeentesecretaris hield Maurice en zijn gezin een dienblad voor. Daarop stonden vijf schoteltjes met de speciaal door Maurice geprepareerde taartjes. Ze zagen er onweerstaanbaar lekker uit.

Slotwoord

2008-01-17T12:31:00.000-08:00

Ik wens de wereld verlichting
nu ik voorgoed mijn ogen sluit
overzie ik hoe aardedonker
het hier feitelijk is.

Dag

2006-11-09T01:52:00.000-08:00

Dwang roept mij om in dit uur van ontij geen dag
te passen. We moeten elkaar even spreken –
zien is uitgesloten –, zoveel is mij wel duidelijk.

Mijn schaduw volgend in het lange autolicht
vind ik mijn weg langs gepolijste klaagstenen.
Hier en daar flikkeren woorden ter herinnering,

maar zo niet wij. De toekomst ligt hier begraven
om voor eens en voor altijd ontsloten te worden
door ons samenzijn. Waar is het wachten op?

Het was maar voor even. De nacht houdt de wacht.

(De tegenkeer)

2006-05-24T05:44:00.002-07:00

Ik zie je maar ik hoor je niet.
Ik hoor je maar ik voel je niet.
Ik voel je maar ik ruik je niet.
Ik ruik je maar je bent er niet.

Wat was

2006-05-19T07:41:00.000-07:00

Als hij zijn hersens pijnigt
weet hij niets meer dan
de angst voor het onbekende.
Langzaam zie ik hem wegzakken
in het moeras van ontkenning
het steriele denken dat rest.
Soms inhaleert ie voor heel even
die verrukkelijke geur
van toen hij nog wist
en nog van niets wist;
die onmiddellijk vervliegt
zodra hij probeert
het spoor te volgen naar
ik weet niet wat.
Is dit het dan,
opgaan in niets,
zo dicht bij de bron?
Ik moet er niet aan denken.

Opdracht

2006-04-11T06:03:00.000-07:00

Ik zucht de dood
de zoveelste keer
mijn lichaam uit,
sluit deuren en ramen
spoel alle sporen
van me af.

Maar komende nacht
zal hij er weer zijn,
kijk ik hem - ras ontwaakt -
recht in de witte ogen
zijn hand stevig om mijn keel.

En weer zal ik roepen
fier onverstaanbaar:
Sodemieterop!
ik heb je verwerkt,
wat wil je nog meer?

Dat je me bewerkt
zal hij zeggen;
maar alleen voor
de goede verstaander.

Regenboog

2006-02-24T02:33:00.000-08:00

Laatst zag ik een regenboog
van niets naar niets;
negen kleuren in strakke banen
cheek to cheek.

Ik keek tot welk'n hemelse hoogte
het spectrum zich onschuldig kromde
geen weet van wat zich
in donkere wolken samenpakte.

Briljant indigo, zoals jij daar straalt
tussen blauw en violet.
En mijn zachte geelgroen, zoek niet
naar onderscheid met je naasten
maar wees jezelf,
zoals uitbundig oranje en ferm rood.

Wat een pure schoonheid praalde daar
zich koest'rend in ’t goudgele licht.

Naar ik hoop verbiedt het verbond
een vermenging tot eigenloos wit.

Zinloos

2006-02-14T06:45:00.000-08:00

Pijn doen woorden
van verkeerde keuze
snijden vlijmender dan
papier dat hen openbaart
als woorden
zich explosief ontladen
in verkeerde zin
en dwepen tot moorden
doen woorden
van willekeurig geslacht
er het zwijgen toe

ik lees de angst op vele lippen

Handschrift

2006-02-13T00:39:00.000-08:00

Slechts twee meter graven
en ik ben bij je
maar kalmeer me met
een waarom
en pak als vanouds je hand,
we praten honderduit
zonder een woord te zeggen
als onze wijze vingers spreken
in een bloedverbonden schrift.

Slechts twee meter die
me onthechten van dialogen
zoals ik ze nooit meer voer
strelende woorden
een priemend verzoek
kan ik ooit nog glimlachend
toegeven in een hand?

Slechts twee meter verwijderd
om je te vertellen
dat ik alle verhalen nog weet
niets heb gewist
of verschoond
van wat in onze palmen
stond geschreven.

Op slechts twee meter sta ik
blauw weerkaatsen de herinneringen
toen alles nog gewoon was
maar je klinkt steeds verder weg
gescheiden door ontilbare aarde
zal ik jouw hand nooit
nooit meer kunnen warmen.

De kikkerklas

2006-01-08T13:42:00.000-08:00

‘Kinderen, staak jullie gekwaak.’ Meester Groen had nooit veel woorden nodig om orde te houden, daarvoor stond hij al te lang voor de klas. ‘Vanmorgen wil ik met jullie praten over de troonopvolging in ons land. Wie kan mij zeggen wat een troonopvolging is?’ Jet stak haar vinger op en ze mocht antwoord geven: ‘Wie onze nieuwe koning wordt.’
‘Heel goed, Jet. En in ons Kikkerland is dat de oudste zoon van de koning. Maar zoals jullie weten heeft koning Langpoot alleen maar dochters. De wet schrijft voor dat dan de oudste broer van de koning de nieuwe koning wordt. Maar die is helaas op tragische wijze om het leven gekomen tijdens de oorlog met Reigerland. En daarom heeft ons land een groot probleem.’
Alle kinderen begonnen nu door elkaar te kwaken. Want een land zonder koning konden ze zich niet voorstellen. Wie moest het land dan beschermen tegen die altijd op de loer liggende Reigers? En erger nog: voor wie moesten zij dan drie keer hoera roepen op Koningsdag?
Groep acht van de Koning Langpoot school was zich op slag bewust van het grote probleem waarmee het land te kampen had. Want de koning was al geruime ziek en zou niet meer beter worden.
Meester Groen zag het panische effect van zijn woorden en vroeg geruststellend: ‘Zou iemand van jullie misschien een oplossing weten?’ Het nerveuze gekwaak verstomde. De meeste kikkerkinderen verzonken in een diep gepeins. Maar geen van hen kon of durfde het woord te nemen.
‘Pim,’ schudde meester Groen de klas wakker, ‘heb jij een idee?’ Pim was een mankpoot en werd door de andere kinderen vaak belachelijk gemaakt, te meer omdat zijn vader republikeinse sympathieën koesterde, iets wat in Kikkerland bijna niet voorkwam.
‘We moeten een president kiezen,’ opperde Pim voorzichtig, zijn vader napratend.
‘Bullshit!’ brulde Willemijn nog voordat meester Groen iets had kunnen zeggen en met zichtbare instemming van de andere kinderen.
‘Maar hoe moet het nu verder?’ temperde meester Groen de gemoederen. Niemand wist het.
‘De koning heeft als wijs man zelf iets bedacht,’ ging hij verder. ‘Hij laat zijn oudste dochter trouwen met prins Rolfo van Slootland, en zij worden dan de nieuwe koning en koningin van Kikkerland.’
Meester Groen had de kikkerklas niet harder kunnen treffen. Als geslagen kikkerdril staarden de kinderen hem aan.
‘Maar, maar…dat kan niet,’ stamelde Willemijn.’
‘Waarom zou dat niet kunnen, Willemijn?’
‘Omdat die Rolfo een bruine pad is!’
De onrust in de klas nam nu zulke vormen aan dat meester Groen hard met zijn hand op de lessenaar moest slaan om de orde te laten weerkeren.
‘Wat de koning besluit hebben wij maar te accepteren,’ stelde meester Groen vast. ‘En daar komt bij dat prins Rolfo op dit moment de enig huwbare prins is.’
Deze uitleg kon de kinderen nog niet overtuigen. Sommige van hen zaten met een vreemde blik in hun bolle oogjes te staren naar Pim die wat onrustig op zijn bankje zat te wippen.
‘Verder heeft de koning besloten dat Rolfo de naam Langpoot zal aannemen. Dus wat dat betreft verandert er niets. Ons koningshuis zal door dit wijze besluit kunnen voortbestaan.’
Meester Groen keek de klas rond en zag de verwarring die hij bij de kinderen had aangericht en wist even niet wat te doen. Op dat moment ging de bel voor het speelkwartier. Alle kinderen waren op slag verlost van het koningsdrama en begonnen in hun kastjes te zoeken naar etenswaren en drinken.
‘We gaan touwtje springen,’ legde Willemijn haar wil op aan een groepje meidenkikkers. Binnen een minuut was het klaslokaal leeg. Alleen Pim zat nog in zijn bankje en zocht met grote, bolle ogen de blik van meester Groen.

Motto voor 2006

2006-01-01T02:50:00.000-08:00

Mijn motto blijft onveranderd:
wijs is degene die zijn mening durft te herzien.

Veel wijsheid voor het nieuwe jaar!

Glas in soep

2005-12-16T05:54:00.000-08:00

‘Zullen we gaan voetballen?’ vroeg Leo.
‘Mij best,’ antwoordde ik. ‘Bij mij achter?’
Leo knikte instemmend.
Wij woonden op de rechthoek van drie vooroorlogse huizen onder één kap. Langs het huis liep een grindpad tot halverwege de achtertuin. Het achterste gedeelte deed dienst als parkeerplaats voor het wagenpark van mijn vader en oudere broers. Soms stonden er wel zes auto’s.
Het voorste gedeelte was een restant van een Engelse tuin. Het gazon was verkleind tot een grasveldje van drie bij vijf meter. Van de vele rododendrons waren er nog twee overgebleven.
Ik was een nakomer in een gezin van acht jongens. Het verschil met de op één na jongste bedroeg bijna zeven jaar. En jongens van negen spelen niet met die van zestien of achttien of nog ouder. Al jong ervoer ik de eenzaamheid in een groot gezin. Veel van wat mijn broers beleefden, ging aan mij voorbij. Als het gezellig werd, moest ik naar bed. En toen ik hun leeftijd kreeg, waren zij het huis uit.
Vanaf ik mij kan heugen, ben ik opgetrokken met Leo. Hij woonde een paar huizen verderop en was precies een maand jonger. We gingen samen op zwemles, samen op judo, deelden een passie voor treinen, en brachten de meeste tijd door met voetballen. We zaten alleen nooit op dezelfde scholen. Hij op de katholieke, ik op de openbare.
‘Tot de tien, twee doelpunten verschil,’ besliste Leo, terwijl hij met z’n hak een doellijn trok in het grindpad. Ik deed hetzelfde, zo’n tien meter verder naar achteren. Zo konden we over en weer penalty’s nemen.
Sedert mijn ouders hadden besloten de tuin de verruïneren, was het grindpad langs het grasveld ons voetbaldomein. De stand was zeven tegen zeven toen mijn moeder riep: ‘Eddy, eten!’ Als mijn moeder dat riep, betekende het dat het eten al op tafel stond. Anders had ze geroepen dat ik binnen moest komen. Maar het was te spannend om aan eten te denken. Op zondag aten we altijd groentesoep vooraf en als ik iets vreselijk vond dan was het wel het wel groentesoep. Die kon dus nog wel even wachten.
Het was tien tegen negen in mijn voordeel toen mijn moeder mij weer riep. Maar nu dwingender.
Ik legde snel aan om de wedstrijd met een laatste schot te beslissen. Met al de kracht die ik had, vuurde ik de bal in Leo’s richting. Het schot miste echter volledig doel en ik zag hoe het lederen projectiel in een stijgende lijn op weg was naar de serre. Mijn hemel, de serre met de glas-in-lood ramen!
Met dof geluid, gevolgd door het geknars van brekend glas, drong de bruine kogel naar binnen. Ik zie nog het verschrikte gezicht van Leo voor
me. Met grote ogen keek hij me aan en stamelde: ‘Ik ga… ik eh… moet naar huis, ook eten.’
Mijn moeder was de kwaadste niet. Ze leefde in haar eigen glazen stulp.
Alles wat in de boze buitenwereld gebeurde, ging haar niet aan. Je kon haar maar op één manier kwaad krijgen, en dat was mij zojuist gelukt. Ik had haar reglement van orde en properheid overtreden. Ik was niet op tijd aan tafel verschenen. Nu moest ze op een andere dag, op een ander
tijdstip de serre schoonmaken. ‘En ik heb toch ook wel eens behoefte aan een beetje rust.’ Maar mijn moeder kon niet rusten, ze moest altijd zorgen voor haar gezin. Voor kaarsrechte stapeltjes wasgoed. Voor blinkende vloeren. Voor glasheldere ramen. Voor meubels waar je je in moest kunnen spiegelen. Aan psychische zorg kwam ze niet toe, dat was ook niet nodig – dacht ze – in haar veilige stolp.
Mijn vader was anders, meer op je geest dan op je schone nagels gericht. Dwangmatigheden waren hem sowieso vreemd. Ook al liet hij zich de huishoudelijke tucht van mijn moeder welgevallen, hij waakte ervoor om er uitvoering aan te geven.
Terwijl ik zag hoe Leo de tuin uitvluchtte, leek het alsof iemand ineens een volumeknop had opengedraaid. Ik hoorde de boze stem van mijn moeder, gevangen in de lach van mijn vader. Een paar tellen later verscheen ze in de keukendeur: ‘Naar binnen, nu!’ Onder de indruk van mijn moeders boosheid, sjokte ik naar binnen. Het gat dat ik in het glazen huis had geschopt, bleek de grens van haar principes te hebben
overschreden. Ze sloeg me. De pijn van de schrik kwam heviger aan dan de klap in mijn gezicht. Overstuur rende ik naar mijn kamer, sloot me op en huilde me in slaap.
Ik werd wakker van ongewone geluiden in huis. Eén van mijn broers draafde de trap op en van beneden riep een andere hem na om vooral niet het scheerapparaat van mijn vader te vergeten. Nog verder weg herkende ik tussen vreemde stemmen het Twentse accent van de dokter. Ik stond op, opende de deur op een kier en probeerde de naar boven golvende keelgeluiden op te vangen. Op dat moment kwam mijn oudste broer met een gevulde weekendtas uit de slaapkamer van mijn ouders.
‘Wat is er aan de hand?’ vroeg ik.
‘Pa geeft bloed op, hij heeft waarschijnlijk een stukje glas ingeslikt.’

De Slag bij Parijs.

2005-11-23T07:34:00.001-08:00

De nachten in Frankrijk zijn weer als vanouds. Nergens meer een brandende auto te bekennen. Het enige wat brandt zijn de lichten op het Elysée. Achter de ramen maant een statige figuur een feestend gezelschap tot kalmte. ‘Ze kunnen ons tot in Brussel horen, maak ze in godsnaam niet wakker,’ knipoogt Chirac naar zijn uitbundige ministersploeg met ingehuurde aanhang.
Zojuist hebben zij uit het Europese hoofdkwartier te horen gekregen dat men per heden 50 miljoen Euro overmaakt naar Parijs om de problemen in de banlieues aan te pakken en dat binnenkort nog 2 miljard volgt. Het bericht brandde nog in de handen van Chirac toen Sarkozy de eerste champagne al liet knallen. Het was immers zijn idee geweest. Een lumineus idee, had Chirac het genoemd.
Een paar maanden eerder had Sarkozy ‘banlieu’ op de politieke agenda gezet. Enkele ministers die geen andere buitenwijk dan die van Chamonix kenden, hadden hem vragend aangekeken. ‘Banlieu?’ Sarkozy had hen daarop ingewijd in de problematiek van de buitenwijken van grote Franse steden. ‘Ik zeg u, als wij, de Franse staat, niet in staat zijn om deze wijken een ander aanzien te geven, zullen wij nooit, ik herhaal: nooit meer de Olympische Spelen naar Frankrijk halen. En daar komt bij, het is toch een blamage dat die kut-Engelsen ons verslagen hebben.’ De minister van Defensie raadpleegde heimelijk de Larousse en las: [2003 <>; anderlandigen die door hun gedrag het dierlijke in de beschaafde mens losmaken.] Hij begreep dat langer wachten onaanvaardbaar was. ‘Plat met die banlieuzooi,’ beviel hij. Het was de minister van Financiën geweest die voorkwam dat er à la minute een rood knopje op het bureau van Chirac ingedrukt werd. ‘Wie gaat dat betalen?’ vroeg hij retorisch. Allen wisten immers hoe slecht de Franse staat bij kas was en dat het land slechts te eten had dankzij de Europese landbouwsubsidies.
Het was Sarkozy geweest die de pijnlijke stilte had doorbroken. ‘We ensceneren een opstand en geven die kut-islamieten de schuld.’ Hij wist alle ogen op zich gericht. ‘In Europa zal men denken dat Al Queida de regie voert, maar in feite zijn wij het. We beginnen natuurlijk in Parijs, maar ook in andere steden zullen er auto´s branden in de buitenwijken!’ Hij keek zijn staatsgenoten één voor één aan en zei toen met alle Franse diplomatie die hij in zich had: Geloof me, Europa zal het zich aantrekken - bang dat de opstand overwaait - en ons financieel tegemoet komen. Wat zeg ik? Europa gaat de renovatie van onze banlieux volledig bekostigen.’
Alle excellenties applaudisseerden instemmend door op de tafel (Lodewijk XIV) te slaan. ‘Mes amis,’ oreerde hij tot slot, ‘opnieuw zal de Franse revolutie zegevieren. Opnieuw zal Frankrijk van zich doen spreken.’
Even meende Chirac hem verkeerd begrepen te hebben.