Wednesday, July 18, 2012

Weerschijn

Luister eens zon, zei de maan,
zojuist boven de oude stad
uit de dag opgestaan,
is het waar van die massale moord
heden gepleegd op klaarlichte dag
oostelijk ter hoogte van 30°N?
Het zou daar onder zijn gegaan
om wat d’een wel en d’ander niet
in hun Boek had zien staan.
Ik kan zoiets bijna niet geloven,
want als je er zover vanaf staat
zoals ik hierboven,
zie je verschillen vervagen
die – sinds Hij is geschapen –,
aan meningen ten grondslag lagen.
Vijf maal daags, durf ik te zweren
zie ik alle neuzen van aards grootste geloof  
dezelfde kant op keren.

Maar hemellief,
heb ik
die het daglicht
niet kan verdragen
wel recht van spreken?

Laat mij je bijschijnen, sprak de zon.
Het geeft de wereld rijkdom en kleur als
een ieder vrijuit van zich doen spreken kon.
Al klinkt in andere oren niet het gelijk,
wie zijn mening durft te herzien
behoort tot de wijzen. In de praktijk
zie ik echter in het volle licht beslecht
– omsloten door het woord van god –
hoe de rede bruut het zwijgen wordt opgelegd.
Waarheid en vrijheid zijn zelden
elkaars gelijken in de ogen van degenen
die zich opwerpen als door Hem gezonden helden.
Schreeuwend om een nieuwe macht
bezetten zij pleinen en richten barricaden op
maar niet voor wie er anders over dacht.
Weet je, Luna, dat ik van verlangen brand
om alle mensen te zien stralen
in een door kruit verzengd land.

Maar hemellief,
mijn taak
als bron van blijheid
is louter symbolisch,
in dat licht bekeken.

No comments: